پشت هیچستان جایی است

صبح پاییز است و طبیعت....دلم میخواهد تنها قدم بزنم و گوش بدهم به صدای آرام آب...برگ ها و کوه.....به زوج های جوانِ در عقد گروه، از دور لبخند می زنم....لبخند کمرنگ...زن جوان دارد شوخی می کند و همه میخندند و من آرام لبخند می زنم و سکوت می کنم....شور اطمینان دوست داشتن بینشان شوخی هایشان را رنگ می بخشد...جمله های زن جوان در بافت گفتمانی عقد دلگیر کننده نیست اما همان جمله در بافت گفتمانی چند سال بعد از ازدواج میتواند فاجعه به بار آورد... تجربه ها و حس های زن های پنجاه شصت ساله گروه را بخوبی میفهمم...نزدیکم به آنها...فاصله از بین مان برداشته شده است.... زن زن است ، گویی یک ال پشت هیچستان جایی است...